प्रतिबिंब

      या टुर दि वारी सायकल प्रवासाचे वर्णन बऱ्याच जणांनी केलेलेच आहे मी वेगळे काय ते सांगणार म्हणून मी हा विषय थोडा अध्यात्माकडे घेऊन जात आहे. पांडुरंग, विठ्ठल, पंढरी, हरीनाम, गीता, ज्ञानेश्वरी आणि सायकल म्हटल्यावर जोडीला अध्यात्मही हवेच नाही का? ज्ञानेश्वरी, भगवद्गीता आणि पांडुरंग यांच्यात तुम्हाला रूची असेल तरच पुढे वाचायला तुम्हाला आवडेल नाहीतर हा विषय तुमच्या मेंदुच्या दहा किमी वरून जाऊ शकतो. संत तुकाराम महाराज म्हणतात त्याप्रमाणे, "आंधळीया हाती दिले जैसे मोती वाया जाय"  आंधळ्याच्या हातात दगड, मोती, हिरे जरी दिले तरी त्याला त्यांचे मुल्य ओळखता येत नाही. त्याच्या लेखी सर्व एकसमान असतात.      या मनुष्य जन्माचे मुल्य ज्याला कळले नाही तो आंधळाच होय. मनुष्य जन्माला येऊन जो पांडुरंगाचे नाम घेत नाही पंढरपुरास जात नाही तो शिंगे आणि शेपूट नसलेला पशूच होय.     आयुष्य जसेजसे पुढे पुढे सरकत चालले आहे तसातसा त्याच्याकडे पाहण्याचा माझा दृष्टीकोन बदलत चाललेला आहे. चाळीशी ओलांडुन आता पन्नाशीकडे धाव घेतलेले आयुष्य म्हणजे एखाद्य...

          माझ्या साप्ताहीक सुट्टीचा वार आहे फक्त रविवार त्यामुळे शनिवारच्या दिवशी ज्या काही पब्लिक राईड आयोजित केल्या जातात त्यात मला सहभागी होण्याची कितीही ईच्छा असली तरी सहभागी होता येत नाही आणि कामाला दांडी मारुन सायकल चालवायला जाण्याएवढी माझी हौस दांडगी नाही आहे . माझ्या माहीतीतले जेवढे सायकल ग्रुप आहेत ते आपापल्या सोईनुसार आणि सुट्टीनुसार पब्लिक राईड आयोजित करतात त्यात प्रामुख्याने दुसरा आणि चौथा शनिवार निवडलेला असतो . अशा राईडला जाणे मला जमत नाही . मग मी पण माझ्या सोईनुसार आणि वेळेनुसार राईडला जातो . माझे चंचल मन जिकडे चल म्हणेल तिकडे जातो . पांडुरंगाच्या कृपेने पुणे येथील कोणतीही राईड माझ्यासाठी असाध्य राहीलेली नाही . सिंहगड असो वा लवासा . भोरघाट असो की खंबाटकी कुठेही चला आणि पसरणीसुद्धा मी कित्येकदा सायकलवर पार केलेला आहे . राईड जेवढी अवघड , मजाही तेवढीच जास्त येते . अशीच एक माझी राहुन गेलेली मजेशीर राईड म्हणजे ...