प्रतिबिंब

सायकलप्रवास दोन वर्षांचा झाला...  ३१ डिसेंबरला केलेले संकल्प टिकत नाहीत असे म्हणतात. नव्याचे नऊ दिवस या म्हणीलासुद्धा मागे टाकणारे हे संकल्प नऊ दिवससुद्धा टिकत नाहीत. आणि ते अगदी खरेही आहे. तरीही मी या दिवशी बरोबर दोन वर्षापुर्वी सायकल चालवण्याचा संकल्प केला होता आणि आश्चर्य म्हणजे तो अजुनही टिकुन आहे.  माझ्या बिल्डींगच्या पार्किंगमध्ये एक गियर असलेली सायकल बरेच दिवस पडुन असलेली मी जाता येता पाहायचो. चौथ्या मजल्यावर राहणाऱ्या शिवाची सायकल होती ती. एकदा त्याची परवानगी घेऊन त्या सायकलवर मी पुणे कँटोन्मेंटची राईड करून आलो.  आयुष्यात पहील्यांदाच गियरची सायकल चालवली.  मला गियर कसे बदलायचे हे राहुल कोंढाळकरने शिकवले आणि त्या राईडमध्ये सायकलची पडलेली चेनही त्यानेच बसवून दिली होती.  राहुल कोंढाळकर सोबत केलेली ती छोटीशी राईड माझ्यातील उत्सुकता, आवड आणि तृष्णा जागृत करून गेली होती. स्नेल कंपनीच्या त्या सायकलवर सुरू झालेला प्रवास अजुनही अविरत चालुच आहे.  २ ते ३ महीन्याच्या कालावधीनंतर मला स्वतःची सायकल असावी असे वाटु लागले. गियरच्या सायकलबद्दल मला शुन्य ज्ञान होते. ...

माझी पहीली ४०० किमी ब्रेवेट या कॅलेंडर वर्षात सुपर रँदोनिअर होण्याचे ध्येय डोळ्यांसमोर ठेवले आहे, मी कितपत यशस्वी होईल हे सांगता येणार नाही परंतु प्रामाणिक प्रयत्न करत राहणे माझ्या हातात नक्कीच आहे. नव्या मोसमाची सुरूवात तर छान झाली होती. २०० ची बीआरएम १० तासांच्या आत आरामात पुर्ण झाली. ३०० च्या बीआरएमवर शनिची वक्रदृष्टी पडुन दोन पंक्चर तसेच ट्युबचे दोन तुकडे होण्यापर्यंत मजल जाऊन मोठ्ठा DNF मिळाला. आणि मी आता ४०० च्या बीआरएम मध्ये भाग घ्यायचे ठरवले आहे. काय होणार आहे कोणास ठाऊक? पण मी लढायचे ठरवले आहे जे होईल ते होईल. पंक्चरमुळे ३०० किमीला आलेले अपयश पचवायला जड गेले. पण स्वतःचाच मुर्खपणा भोवला असल्यामुळे इतर कोणावर खापर फोडता आले नाही हे दुःख वेगळेच (हाहाहा). ३०० मध्ये झालेल्या चुका ४०० मध्ये होणार नाहीत याची खबरदारी घ्यावी लागणार होती. पंक्चर या समस्येचा गांभीर्याने विचार करावा लागणार होता.  ३०० च्या बीआरएम मध्ये झालेल्या चुका सुधारण्याचा एक भाग म्हणून मी सर्वप्रथम सायकलचे टायर्स बदलण्याचा निर्णय घेतला आणि टायरच्या आतमध्ये अँटी पंक्चर टेपही बसवायचे ठरवले. पण माझ्या बजेटमध्ये बसण...

शनिवारी ५ डिसेंबरला ३००ची बीआरएम होती आणि मंगळवारी सकाळी झोपेतून उठतानाच मी तापाने फणफणलो होतो. अंगात कोणतेही त्राण जाणवेना. साध्या साध्या हालचाली करायलासुद्धा प्रचंड कष्ट घ्यावे लागत होते. तापामुळे अशक्तपणा आलेला होता. अशा अवस्थेमुळे मी बीआरएमचा विचार डोक्यातुन काढुन टाकला. ताबडतोब पुर्ण बरा होणे अशक्य होते आणि बरा झालो तरी लगेच ३०० कि.मी. सायकल चालवणे शक्य होईल की नाही याबाबत मलाच खात्री नव्हती. सौ. ने माझे मनोबल उंचावण्यासाठी चांगलाच हातभार लावला. रोज तापावरची औषधे चालुच होती. बीआरएम च्या आदल्या रात्री तापाची गोळी खाऊन झोपलो आणि असे ठरवले की उद्या पहाटे उठल्यावर थोडा जरी अंगात ताप असला किंवा थोडी जरी कसकस जाणवली तर बीआरएमला जायचे नाही. मला रात्रभर म्हणावा असा डोळ्याला डोळा लागला नाही. दर तासाला मला जाग यायची आणि मी मोबाईलमध्ये वेळ पहायचो. कधी एकदाचे ४ वाजतील असे झाले होते. मोबाईलचा अलार्म वाजण्या अगोदरच धनंजयचा फोन आला आणि मी जागा झालो. अंगात ताप बिलकुल नव्हता, अंगसुद्धा दुखत नव्हते पण तोंडात कडवटपणा जाणवत होता. मी सौ. बरोबर थोडी चर्चा केली. सायकल चालवण्यास मला काहीही त्रास होणार ना...